Skosztuj wyspiarskich przysmaków, gdy noże ognia tną powietrze

Odczytaj wieczór

Osiem zwyczajów, które zapożycza luau

To nie jest kolejność programu, która należy do wykonawców i się zmienia. To krótki słowniczek hawajskich i samoańskich zwyczajów, z których czerpie polinezyjski show kolacyjny, aby wieczór łatwiej było odczytać ze swojego stolika.

Lei PowitanieHawaje

Girlanda, zazwyczaj ze świeżych kwiatów, liści, paproci lub nasion, noszona wokół szyi. Lei wręcza się, by kogoś uhonorować, a zwyczaj zakładania ich przybywającym lub wyjeżdżającym z Hawajów gościom sprawił, że stały się znane w całych Stanach Zjednoczonych. Hulańscy tancerze noszą je jako ozdoby głowy, naszyjniki i bransoletki na kostki, a pierwszy dzień maja obchodzony jest jako Dzień Lei.

ʻAwa i ʻava MisaHawaje · Samoa

Kava, napój przyrządzany z korzenia pacyficznej rośliny pieprzowej, po hawajsku nazywa się ʻawa, a po samoańsku ʻava. Na Samoa ceremonia ʻava należy do najważniejszych zwyczajów: to uroczyste dzielenie się napojem, z przemówieniami i ścisłą kolejnością picia, mieszanym w drewnianej misie zwanej tanoa. W dawnych Hawajach ʻawę ofiarowywano bogom huli w zamian za wiedzę i natchnienie.

Imu i umu PiecHawaje · Samoa

Hawajskie imu to piec ziemny: dół wyłożony rozgrzanymi kamieniami i liśćmi bananowca, w którym jedzenie przykrywa się i pozostawia do gotowania na wiele godzin. Zbudowanie go było ciężką pracą, dlatego przygotowywano go na wyjątkowe okazje. Takie gotowanie nazywa się kālua. Samoańskie umu działa w ten sam sposób, ale zwykle znajduje się nad ziemią i do dziś pozostaje codziennym sposobem pieczenia jedzenia.

Hula kahiko Dawny stylHawaje

Hula zamienia słowa pieśni lub recytacji w ruch. Kahiko to forma sprzed kontaktu z Zachodem, tańczona do recytacji przy dźwiękach dawnych instrumentów, takich jak wykonany z tykwy bęben ipu. Wiele tańców kahiko oddaje cześć bogu lub wodzowi, a ich styl bywa surowy. Misjonarze, którzy przybyli w 1820 roku, potępili hulę, a publiczne występy zostały zakazane w 1830 roku; król Kalākaua ponownie wspierał dawne sztuki podczas swoich rządów, od 1874 do 1891 roku.

Hula ʻauana Styl nowszyHawaje

Nazwa ʻauana oznacza dryfowanie lub wędrowanie — to hula w kształcie, jaki przybrała pod wpływem Zachodu w XIX i XX wieku. Tańczy się ją do pieśni przy akompaniamencie gitary, ʻukulele i kontrabasu, a kostiumy skłaniają się ku sukienkom rather niż liściom. W obu stylach dłonie opowiadają historię: drzewo kołyszące się na wietrze, fala na oceanie, uczucie takie jak tęsknota.

Sasa Rytm w pozycji siedzącejSamoa

Samoański taniec grupowy, wykonywany zazwyczaj w pozycji siedzącej, oparty na szybkich, precyzyjnych klaśnięciach i ruchach dłoni. Słowo to oznacza uderzać. Każdy gest symbolizuje coś z codziennego życia, jak wiosłowanie w canoe, gotowanie czy sprzątanie, a cały rząd musi poruszać się jak jeden organizm. Zawołanie prowadzącego tulolo nakazuje grupie pochylić głowy.

Siva i taualuga WdziękSamoa

Siva to samoańskie słowo oznaczające taniec, a tradycyjna siva wymaga przede wszystkim wdzięku, z subtelnymi ruchami ramion i dłoni. Jej kulminacją jest taualuga, nazwana tak od ostatniego etapu budowy domu, gdy umocowuje się najwyższą krokiew. Często wieńczy uroczystość i zgodnie z tradycją tańczyła ją córka lub syn wodza.

Siva afi OgieńSamoa

Taniec ognistego noża. Tancerz obraca, podrzuca i łapie nóż z płonącymi oboma końcami — czasem jeden nóż, a czasem nawet cztery. Wywodzi się z ailao, wojowniczego popisu z maczugą bojową. Od 1992 roku, w trzecim tygodniu maja, co roku odbywają się światowe mistrzostwa ognistego noża, a taniec pojawia się dziś w wyspiarskich widowiskach od Tahiti po Hawaiʻi.

Źródła: artykuły Wikipedii o lūʻau, lei, kava i samoańskiej ceremonii ʻava, piecu ziemnym i kālua, hula, sasa, Siva Samoa, taualuga i nożu ogniowym.